fransa da yeni meşklere yelken açışım..

ayşoyu bubası deli husoya vermiş , ilk duydugumda küçük capli bi sinir krizi geciriyorum tabi.. psikiyatrilere gidiyorum , ine ine cocukluk birakmıyolar bende.. hafıza üçgenimin en altında yer alan , kırmızı boyalı bilinçaltımı ezberliyorum kısa zaman zarfında... gittiğim psikoloklarla kanka oluyorum birden.. bana psikolojik bi insan olmanın altın sırlarını veriyorlar.. ( psikolog gibi bişe olduyorum yani.. kendi çocukluguma bile kendim inebiliyorum artık.. ) eve gidince düzenli olarak çocukluguma inme egzersizlerimi yapiyorum.. derken unutuyorum ayşoyu fatoyu..
Fransa romantik bi yer , ben de romantik bi erkektim , ama romantizm umrumda değildi , içinde romantizme tepkili parnasist düşünceler taşıyan ama gene de romantik bi insandım işte..çünki ayşoya yapamazdım bu ihaneti.. ama artık yok ayşo mayşo.. Aynı zaman da felsefik bi insandım..her an düşünmeye ve sorgulamaya hazır.. sümüklü cocuklarin çıkışında gırtlaklarından"heyyyahııyt" diye bağırıp , birbirlerine uçan tekmeye kalktıkları " brus li " ( mekanı cennet olsun , vefat etmiş duyduguma göre..) filmleri geliyor aklıma.. filmlerin şahsiyetler üzerindeki etkileri ve yan etkilerinden yola çıkarak piyasadaki tüm aşk filmlerini izleme kararı alıyorum.. Pisikyatri kaynaklı çok psikolojik bi erkek oldugum için kadın psikolojisini ezbere biliyorum .. tabi ; aşk filminden çıkan erkek psikolojisi hakkında ara$tirmalar yapmam lazım.. Mahallemde "la famille du cinéma" adında bi sinema var , giriyorum içeri.. bakıyorum vizyondakilere.. bi film seçiyorum , afişinde güzel bi kız var, " C'est un amour de l'eau " diye bi film işte .. romantik romantik seyrediyorum filmi .. iki güzel aşk insanı var filmde .. tek şemsiye ile yagmurda kol kola yürüyolar falan.. ister istemez romantik hissediyorum kendimi , filmden çıkınca gördügüm ilk romantik kızla yagmurda yürümek istiyorum..romantizm umrumda değil diyordum ya , mazide kaldi.. önemsiyorum artık..